غروب زیبای خورشید

نمی دونم چرا هیچوقت به عکاسی علاقه مند نبودم و طبعا هیچی هم ازش سر در نمیارم

دیشب نشسته بودم پست میز کارم و سخت مشغول کار که مننظره ای دیدم که باعث شد با اشتیاق پاشم و با موبایلم یه عکس از اون منظره بگیرم؛ خیلی هم لذت بردم .

بعد با خودم فکر کردم به عکاسی علاقه مند شدم ؟ دارم لذت عکاسی را کم کمک می فهمم ؟

نه بابا

من از بچگی عاشق غروب خورشید بودم ؛ عاشق بوی اون ساعت از روز ( تعجب نکنین به نظر من صبح یه بویی داره ؛ ظهر یه بویی و شب یک بوی دیگه )

بخصوص تابستونا که می رفتیم ییلاق . عصر که می شد من می خواستم همه ی دنیا را بغل کنم . صدای موتور برق ؛ بوی سرما ؛ صدای زنگوله بز پیشرو گله گوسفندا که به آغل بر می گشتن و بوی پشگل که انگار از عطرهای پاریسی هم خوش بو تر بود.

خلاصه اینکه فهمیدم همچنان بی هنرم ؛ طبع هنریم هم گل نکرده ؛ فقط اون منظره باعث شده من دوباره ؛ صدباره و ده هزار باره فکر کنم غروب خورشید چقدر قشنگه و زندگی با همه ی سختی هاش پر از لحظه های نابه