بیلاخ روزگار

یادمه چند سال قبل یه کلاسی می رفتم تو ایران . یه روز معلممون ازهمه پرسید بزرگترین آرزوتون چیه ؟ یکی از بچه ها گفت دیدن دکتر الهی قمشه ای  !

من بهش گفتم خوب الهی قمشه ای که زنده است ؛ هرروز هم برنامه هاش تو تلویزیون پخش می شه اما اگه دوست داری از نزدیک ببینیش می دونی که تو دانشگاه هم تدریس می کنه ؛ مثل سلبریتی های فوتبال و سینما جوون وخوش قیافه و احتمالا  جوگیر هم نیست خوب یه روز برو ببینش .

یه نگاهی بهم انداخت ؛ کمی فکر کرد و گفت راست می گی  ( دوهفته بعدش گفت رفتم دیدمش )

امروز دوباره از یکی شنیدم که آرزوش صحبت کردن با فلان دکتری هست که از این برنامه های رادیو و تلویزیونی داره که هفته ای چند ساعت هم نشسته و با مردم حرف می زنه ؛ گفتم خوب بهش زنگ بزن . گفت راست می گی ها .

بعد از سالها دوباره یاد همکلاسیم که  طرفدار الهی قمشه ای بود ؛ افتادم .

بعد فکر کردم احتمالا ما ایرانیها علاوه بر این لقبهای عجیب و غریبی که برای خودمون قایلیم مثل : ملت عشق ؛ نصف جهان ؛ کسانی که هنر تنها نزد آنان است و بس و... ملت آرزوهای پیش پا افتاده هم هستیم .اینقدر که روزگار به ما انگشت شصتش و نشون داده ؛ خودمون هم به تحقق آرزوهامون  هیچ باوری نداریم بنابراین می گردیم دنیال دم دستی ترین و کوچکترینشون و حتی یک لحظه هم فکر نمی کنیم که قابل دسترسیه یا نه و هیچ تلاشی هم برای رسیدن بهش انجام نمی دیم .

 پیوست : سعی کردم عکس مودبانه انتخاب کنم 😅😅😅😅