اندراحوالات مادران

وقتی بچه بودم یه پستونکهای قرمز رنگ جغجغه ای بود که من تا دور و بر سه سالگیم می مکیدم و از قرار معلوم مادرم با همه ی سعی و تلاشش نتونسته بود من و ترک بده . گویا یه روز تو کوچه ؛ من و مامانم با یکی از خانم بزرگهای فامیل روبرو شدیم . بعد از اینکه نگاهی به من انداخت که پستونکم را با نخ سیاه رنگ به گردنم انداخته بودم و با ولع مک می زدم ؛ ار مامانم پرسید این هنوزم پستونک می خوره ؟ مامانم شجاعانه عجز خودش و اعلام کرد و گفت نمی تونه پستونک و ازم بگیره . خانم بزرگ گفت پستونکش رو جلوی چشمش آتیش بزن ؛ دیگه رغبت نمی کنه پستونک سوخته رو بخوره . مامانم گفت خیلی شره ؛ یه وقت شب و نصف شب بیچارمون می کنه و نمی گذاره بخوابیم .خانم همه چی دان گفت :کاری نداره یه دونه پستونک یدک بخر و تو کمد قایم کن برای زمان استیصال و اجبار .

خلاصه رفتیم بقالی مامانم یه کم خرید کرد و برگشتیم خونه . به محض  رسیدنمون ؛ در کمال آرامش و آزادگی ؛ پستونک قرمز  رنگم رو از گردنم در آوردم و تحویل مامان دادم .

       ممه اخه ؛ من نمی خوام

          

مامانم با چشمهای از حدقه در اومده پستونک و تحویل گرفت و جلوی چشمهام کبریت کشید و سوزوندش .

زمان تحمل بیشتر از یکی دوساعت نبود .

مامان ممه

مامان هم پیروزمندانه پستونک سوخته و سیاه شده را تقدیم من کرد.

نه این نه ؛ اون که خانمه گفت . اون که تو کمده

مامانم که حسابی رودست خورده بود مجبور شد به حرفم گوش کنه و پستونک نو را تحویل من بده .

خلاصه اینکه درسته که در بسیاری از مواقع بچه ها توجه خاصی به ما  نشون نمی دن اما حواسشون به ما هست .  بچه ها می بینن ؛ بچه ها می شنون و از همه مهمتر بچه ها رفتارمون؛ نگاهمون و احساسمون و می فهمن

در این روزهای فاجعه بار و پر از استرس ؛ بیشتر مراقب رفتارو گفتارمون باشیم .

سعی کنیم تا جایی که امکان داره بچه ها را از اخبار ؛ حرفهای استرس زا و موقعیت های نگران کننده دور نگه داریم و آسیبی دیگر به هزاران آسیب اجتماعی ناخوشایندی  که از چپ و راست بهشون زده می شه ؛ اضافه نکنیم .