زمانه آنت - زمانه کیم کارداشیان

وقتی نوجوون بودم  با ظاهرم مشکل حادی نداشتم

قد کوتاهم آزارم نمی داد ( اصلا نمی دونستم قدم کوتاهه و این جهالت ادامه داشت تا همین دو سه سال قبل که  دخترم در کنارم ایستاد ؛ از بالا بهم نگاه کرد و گفت : آخی ؛ مامانم چقد کوچولویی  )

فقط قلمبگی دماغم آزار دهنده بود؛ اونهم تو تایم خیلی کوتاهی  که عاشق شده بودم و نگران اینکه نکنه این دماغ؛ یاراز همه جا بیخبر را فراری بده .

بعدها متوجه شدم این عدم توجه به ظاهر در نوجوونی؛ فقط مختص من نبوده ؛ شاید خیلی از هم نسلانم اینطوری بودن .

دراون زمانها نه تنها  در تلویزیون به " زیبایی " اهمیت داده نمی شد؛ چه بسا در مقایسه با مجریهایی که رسانه ملی انتخاب می کرد؛ نودو نه درصد مردم احساس زیبایی زیاد می کردند و به خودشیفتگی دچار شده بودن  .

با اون مانتوهای بلند با بالشتکهای سرشانه و مقنعه های زشت؛ جامعه هم به ما فرصت عرض اندام در این زمینه رو نمی داد.

ارتباطمون با کل جهان هم که قطع بود؛ نه ماهواره ای بود و نه اینترنتی. تنها ارتباط ما با جامعه خارج از ایران؛ نوارهای وی اچ اسی  بود که گاهی اوقات از اونور آبها می رسید.

بنابراین مد؛ برند ؛ سلبریتی و .... در دایره لغات ما وجود نداشت .

زمانه ی من ؛ زمانه ی ادبیات روسیه و فرانسه بود نه زمانه مایکل جکسون و مدونا .

زمانه ی من؛ زمانه ی آنت جان شیفته؛ مارال و بلقیس کلیدر؛ جمای خرمگس و... بود که اهمیت هیچکدامشان به زیباییشان نبود. در زمانه ی من " رقصیدن " هنر نبود؛ جلف بازی بود و کتاب خواندن حتی اگر بیمارگونه؛ نشانه ی فرهیختگی .

این روزها وقتی بعضی از نوجوونهای ایرونی  رو می بینم و از زمان و انرژی که برای ظاهرشان صرف می کنند متحیر می شم؛ به خودم نهیب می زنم نباید اونها رو  با نوجوونی  خودم مقایسه کنم؛ اینها متعلق به  زمانه ی دیگه ای  هستن.اینها نوجوونای  زمانه کیم کارداشیان و کایلی جنر هستن.

در زمونه ی من  " لوند " فحش به شمار می اومد اما در زمونه ی اینها " سکسی بودن " یه امتیاز بزرگه .

اما بعد یهو فکر می کنم پس چرا در سرزمین کیم کارداشیان و کایلی جنر؛ نوجوونها اینجوری نیستن ؟  

قطعا آدمها ؛ فرزند زمانه ی خودشونن. اما وقتی جامعه تعادل و توازن خودش و از دست می ده؛ وقتی جامعه بشدت بیمار می شه؛  آدمها عجیب الخلقه می شن . مثل ما .

 مثل نوجوونهای زمانه ی من

مثل نوجوونهای این زمانه