استاد استاد که می گن تویی ؟

 

  

 

وقتی می شنوم و می بینم بعضی از نویسندگان معروف  پای علم سیاستمداران سینه می زنن خیلی تعجب نمی کنم . یک آدم می تونه نویسنده ی خوبی باشه اما :

 

همسر مزخرفی باشه

 یک پدرعوضی باشه

 و یا حتی یک نون به نرخ روز خورحرفه ای

 

اینها با هم منافاتی ندارن. همانطور که یک ورزشکار ملی ؛ یک مهندس خوب ؛ یک پزشک خوب و... می تونه در جنبه های دیگه ی زندگیش غیرقابل تحمل باشه . اما چون ما علیرغم تجربه هامون هنوز فکر می کنیم آدمهای سرشناس شبیه آثارشون هستن نمی تونیم این واقعیت ها روهضم کنیم.

 

 

حالا این بخش و ولش کن .من  به یک مشکل بزرگتر برخوردم . توی صفحات مجازی نویسنده هایی که صاحب یک اسم و رسمی هستد و خیلی هم به این موضوع می نازن و اصلا توجه نمی کنن که در 40-50 سال گذشته نویسنده ی معروف شدن هم مثل هرچیز دیگه ای راحت تر از الان بود و پزش و به امروزیها می دن ؛ یک متن دو خطی می نویسن ؛ نه فعل داره ؛ نه فاعل داره و پر از غلط املاییه . اصلا نمی شه منظور متن را فهمید آنوقت یه عده پاچه خار که دور اینها جمع شدن شروع می کنن به " به به " و " چه چه " . چه کامنت هایی !!!! و هی به دم اینها " استاد "  " استاد " می بندن.

 

باور کنین بارها وسوسه شدم مثل اون بچه تخسه بزنم به سیم آخر و بگم :

 

باباجون این پادشاه لخته ؛ لباس تنش نیست .

 

باباجون اینها اگر هم استاد بودند ؛ خیلی وقته ازش گذشته . بعضی ها رو منقل ؛ بعضی ها رو مهاجرت ؛ بعضی ها رو بی پولی ؛ بعضی ها رو سانسور و بقیه شون رو هم  " منم منم " کردنها و " درجازدن هاشون " بی خاصیت کرده . متاسفانه اینجور که پیداست عده ی کمی تونستن از عصر طلایی امام و تغییر رنگ بعدش جون سالم به در ببرن . 

 

فقط فوتبالیست ها نیستن که بازنشسته می شن ؛ گاهی اوقات نویسنده ها هم باید بازنشسته بشن مخصوصا استادهاشون .