بی سرزمین تر از باد

 

 

صبح چشمهایم را که باز کردم انگار خرده شیشه ریخته بودند توی چشمهام . به سختی بازشان کردم . فکر کردم حتما زیر پلک راستم زخم شده است . کش و قوسی رفتم . تو شش و بش این بودم که از جایم بلند شوم یا کمی بیشتر بخوابم که به ذهنم رسید حتما " ماپت " توی هال تنهاست . فقط چند روزه که عضو خانواده ی ما شده ؛ اما حسابی خودش و تو دلم جا کرده است . با توجه به وسواس شدیدی  که دارم و این روزها بیشتر هم شده است برای پذیرفتنش  دودل بودم و نگران . اما انگار ته ته دلم می دانستم می تواند به من کمک کند تا بر اضطراب و وسواسم غلبه کنم . همینطور هم شد. امروز وقتی فکر کردم ای وای الان حتما ماپت تنها مانده ؛  مثل فنر از جایم پریدم . هول هولکی آبی به صورتم زدم و مسواکی سرسری به دندانهایم کشیدم و پریدم توی هال . با چشمهای خاکستری معصومش نشسته بود زیردرخت کریسمس مصنوعی گوشه ی اتاق و رو به اتاق نگار میومیو می کرد .

 

من را که دید رفت تو ژست شکار و مثل اجداد بزرگوارش خوابید روی چهاردست و پایش و ژست حمله گرفت و شروع کرد به میومیو کردن و نشان دادن دندانهای کوچک و تیزش .

صدایش کردم ؛ دوید طرفم و خودش را برایم لوس کرد . دستم را بردم بطرف جمجمه ی کوچکش که با موهای نرم سفیدو سیاه پوشیده شده بود و نازش کردم . ای خدا چه حس خوبی داشت وقتی با لذت سرش را زیر انگشتانم خم کرد و چشمهایش را بست . باورم نمی شد بهش دست زده ام . به بچه گربه ای که تنها چند روز قبل از خیابان آمده است و بدلیل ابتلا به یک ویروس خطرناک و گذراندن دوره ی نقاهت ؛ حتی نتوانسته بودیم بشوریمش  و واکس هایش را بزنیم .

احساس بچه ی کلاس اولی را داشتم که یک برچسب صدآفرین بزرگ چسبانده بودند توی دفتر خشتی کوچکش . دویدم طرف تلفن .

 

-          اگه گفتی چی شد ؟ ماپت و نازش کردم و گرفتمش توی بغلم .

 

 

بهرام قهقهه زد . خوشحال شده بود اما غافلگیر نه .

 

-          می دونستم

-          نظرت چیه یه ایمیل بزنم به یوان اچ سی آر و بهشون بگم دماغ سوخته می خریم بلایی روکه شما ظرف چند سال به سرم آوردین و من را با یک اضطراب شدید و دایمی دمخور کردید را یه بچه گربه ی  800 گرمی تو 4-5 روز تونست کمرنگ کنه ؟

از ته دل قهقهه زد و گفت : موافقم .