خالد حسینی یکی از نویسندگان مورد علاقه ی من است . در " بادبادک باز " پاراگرافی دراماتیک دارد که تلنگری اساسی و شیرین به قلب خواننده می زند "یک بار وقتی خیلی کوچک بودم از درختی بالا رفتم و از سیب های کال خوردم . دلم باد کرد و مثل طبل سفت شد. خیلی درد می کرد . مادرم گفت اگر صبر می کردم تا سیب ها برسند مریض نمی شدم . حالا هروقت چیزی را از ته دل می خواهم سعی می کنم حرفهای او را درمورد " سیب کال " یادم باشد" ما مردمان خاورمیانه مدتها است صبر کرده ایم اما باز هم دلمان درد گرفته است و از طبل هم سفت تر شده است . شاید این به این دلیل است که اصلا شکوفه ای وجود نداشته است و یا اگرچندتایی وجود داشته هرچه صبر کرده ایم تبدیل به میوه نشده است . خشکیده و از درخت افتاده است . بدون " کاشت " از " برداشت " خبری نیست حتی اگر همچون ایوب ناگزیر به صبوری باشیم . نمی دانم " خاکمان " مناسب کاشت " آزادی " هست یا نه . اما می دانم بذر آن را درست نکاشته ایم . شاید هم اشتیاق " آزادی " در ته دلمان لانه...