صبور یا منفعل ؟

 

خالد حسینی یکی از نویسندگان مورد علاقه ی من است .

در " بادبادک باز " پاراگرافی دراماتیک دارد که تلنگری اساسی و شیرین به قلب خواننده می زند

 

"یک بار وقتی خیلی کوچک بودم از درختی بالا رفتم و از سیب های کال خوردم . دلم باد کرد و مثل طبل سفت شد. خیلی درد می کرد . مادرم گفت اگر صبر می کردم تا سیب ها برسند مریض نمی شدم . حالا هروقت چیزی را از ته دل می خواهم سعی می کنم حرفهای او را درمورد " سیب کال " یادم باشد"

 

ما مردمان خاورمیانه مدتها است صبر کرده ایم اما باز هم دلمان درد گرفته است و از طبل هم سفت تر شده است .

شاید این به این دلیل است که  اصلا شکوفه ای وجود نداشته است و یا اگرچندتایی وجود داشته هرچه صبر کرده ایم تبدیل به میوه نشده است . خشکیده و از درخت افتاده است .

بدون " کاشت " از " برداشت " خبری نیست حتی اگر همچون ایوب ناگزیر به صبوری باشیم .

  

نمی دانم " خاکمان " مناسب کاشت " آزادی " هست  یا نه . اما می دانم  بذر  آن را درست نکاشته ایم . شاید هم  اشتیاق " آزادی " در ته دلمان لانه نکرده است .  

حال دستمان را روی شکمهای دردناک و طبل مانندمان گذاشته ایم و با صبری فرسایشی  منتظر " آزادی " هستیم .