Telawang

  فکر می کنم بدون اغراق تا بحال 50 باری منشور جهانی حقوق بشر رو خونده باشم . با استفاده از موادش مقاله نوشتم ؛ بحث کردم ؛ حرف زدم و....   ولی تازگیها فهمیدم که این حقوق اونجوری که به نظر می یان شفاف و قطعی نیستن . مثلا اینجوری نیست که چون عنوان ماده ی سوم این منشور هست :   " حق حیات   برای همه   " یعنی اینکه اگه کسی کسی دیگه رو بکشه حقوق بشر رو زیر پا گذاشته .   نه عزیزم اینجوری نیست . یه کم پیجیده است . بستگی به خیلی چیزها داره مثلا" :   -           قاتل کیه ؟ -           مقتول کیه ؟ -           در زمان وقوع قتل رییس جمهور امریکا کیه ؟ -           قاتل پولداره یا نه ؟ -           مقتول و کسی می شناسه یا گمنامه ؟ -           رابطه ی قاتل با انگلیس ؛ فرانسه ؛ آلمان...

  این روزها همه از این رفیقمون ایراد می گیرن که چرا با مردم دوستی نمی کنه ؛ چرا با مردم صادق نیست و پاچه ی دژمن ستیزها رو می خارونه . بابا تقصیر اون نیست . الگوش ایراد داره . همه ی برنامه هاش و اینجوری شروع می کنه :  با نام تنها رفیق بی رفیق منظورش خداست ! خوب وقتی خداش که قاعدتا باید بهترین الگو باشه اینجوری عمل می کنه ؛ از شهاب جان جان دل انتظار دارین رفاقت رو بلد باشه ؟ خدایی که همه ی آدمها اون و رفیق خودشون می دونن حتی یکی از آدمها را هم لایق رفاقت نمی دونه و تنهایی رو ترجیح می ده . اصلا رفیق نمی خواد . اونوقت می خواین شهاب حسینی رفیق مردم باشه ؟ اون هم یاد گرفته همه اونو رفیق خودشون بدونن اما اون هیچکی و لایق و دوستی و صمیمیت ندونه . حالا دیدین من با چه ظرافتی جهان بینی این عزیز دل رو کشف کردم ؟ آره رفیق اینجوریاست

        وقتی می شنوم و می بینم بعضی از نویسندگان معروف  پای علم سیاستمداران سینه می زنن خیلی تعجب نمی کنم . یک آدم می تونه نویسنده ی خوبی باشه اما :   همسر مزخرفی باشه  یک پدرعوضی باشه  و یا حتی یک نون به نرخ روز خورحرفه ای   اینها با هم منافاتی ندارن. همانطور که یک ورزشکار ملی ؛ یک مهندس خوب ؛ یک پزشک خوب و... می تونه در جنبه های دیگه ی زندگیش غیرقابل تحمل باشه . اما چون ما علیرغم تجربه هامون هنوز فکر می کنیم آدمهای سرشناس شبیه آثارشون هستن نمی تونیم این واقعیت ها روهضم کنیم.     حالا این بخش و ولش کن .من  به یک مشکل بزرگتر برخوردم . توی صفحات مجازی نویسنده هایی که صاحب یک اسم و رسمی هستد و خیلی هم به این موضوع می نازن و اصلا توجه نمی کنن که در 40-50 سال گذشته نویسنده ی معروف شدن هم مثل هرچیز دیگه ای راحت تر از الان بود و پزش و به امروزیها می دن ؛ یک متن دو خطی می نویسن ؛ نه فعل داره ؛ نه فاعل داره و پر از غلط املاییه . اصلا نمی شه منظور متن را فهمید آنوقت یه عده پاچه خار که دور اینها جمع شدن شروع می کنن به " به به " و " ...